YAŞAYAN ÖLÜ
Yaşlı adamı, yerde cansız gibi uzanmış, kolları yana sarkmış görünce, öldü zannettim.
Yüreğimin çarpıntısını kulaklarım duyuyor vaziyette yanına koşar adımlarla gittim.Ne yapacağımı bilmez haldeyken ilk aklıma gelen nabzını yoklamak oldu.
Hafifçe bileğini kavradım sıcaktı ve yaşıyordu.O an daha da panikleyerek bileğini ne yapacağımı bilemedim .Yaşlı adamın bileği elimde kaldı.
Yavaşça doğruldu ve kahkaha atarak:
Yaaa evlat! İnsanlar var ya insanlar ancak ölüye bakar, diriyken senden tiksinirler, dedi.
O an sebepsiz olanların tüm suçlusu benmişçesine yanaklarım elma gibi al al olmuştu.Sanki yanan alevin harları yüzümdeydi.Kelimeler boğazıma düğümlenmiş susmuştum...
Bunu anlayan yaşlı adam elini elimden çekti.Kamburlaşmış belini biraz doğrultup ,
Gel haydi! Yetmiş yılın anılarının içine döküldüğü tavşan kanı çayım var, içmez misin, diye sordu.
