YAŞ ALARAK ÖLMELİ İNSAN
Yaşlanarak ölmeli insan.
Ne bileyim,
Kalbi yorulmalı mesela,
Ciğeri dolmuş sigarayla,
Soluğu tükenmiş şarkılarda.
Ölmemeli,
Bombalarla,
Kurşunla.
Daha düşleri baharlar bulmadıysa
Göğsünde bir kelebek,
Kozasından çıkmadıysa.
Demediyse,
Ne güzelmiş bu orman,
Bu denizin çividi.
Yanında olmasam
Gök bu kadar mavi mi?
Yaş alarak ölmeli insan,
Tad alarak yani.
Onca yoksul yaşadıysa
Ağrısız ısırabilmeli dişi ekmeği,
Nasıl söylesem
Sarmalı sevdiğini.
Yaş alarak ölmeli insan;
Ansızın bir bombada değil,
Failsiz bir kurşunda asla.
Zamlarla az az harcana harcana,
Hiç değil.
Ölmeli insan,
Pişmansız.
Sevdim bir kadını, diye haykıra haykıra.
Sevildim deyip geceler,
Sarılmalar sıcağında
Ölmeli insan.
Sonsuzluğun kıymeti yok.
Zaman uzun geliyorsa
Gün batmalı,
Sevdiğinin başı omuzunda.
Sessizliğe çığlık bir türkü olmalı dudaklarında.
Öpmelere susamalı,
Üşümüş sarılmalarla.
Sonra Tarkan bir şarkı söylemeli belki;
Türkçeye düşman,
Dile pelesenk.
"Geççek" demeli,
İnanmalı.
Umutlanmalı güneşi getirecek şafağa
Sarılıp uyunmuş akşamda.
***
Editör: Bilgi Şakar
