VİCDAN
Bir tabak var önünde, içi bomboş,
Toprağa bağdaş kurmuş,
Kaburgaları sayılan bedenlerin,
Çığlığı düğümlenmiş gözlerinin karasına.
Arkasında bir ana,
Yıkıntılar arasında bir gölge.
Dünya susmuş, neyi bekler?
İnsanlık can çekişip duruyor.
Karnında açlığın sancısı,
Yüzünde gözyaşı.
Ne ekmek var
Ne bir yudum su.
Bakışları çökmüş,
Başı öne eğik!
Şu kurak toprağı,
Görün artık bu acıyı, duyun feryadı.
Taşlaşmış yüreğinizi sarsın bir bulut!
Savaş çıkarıp utanmadan silah satanların,
Hastalık icat edip zehirli ilaç satanların,
Paylaşmayı bilmeyen o doymaz açgözlülerin;
Yeryüzüne bıraktığı en utanç verici sahnedir bu!
***
Editör: Hamdiye Özer Okudan
