KÖKLER DERİNDE
Yıkımdan umuda…
Karanlıktan aydınlığa…
Güneşi armağan etsen söndürürler,
Okyanusu versen çöle döndürürler.
Bir avuç ışık bıraksan ellerine,
Günün ortasında geceye dönerler.
Bir orman versen kökünü sökerler,
Bir bahar versen çiçeklerini ezerler.
Irmakların önüne taş duvar örer,
Göğün maviliğini dumana boğarlar.
Bir sevda versen hoyratça harcarlar,
Bir yürek açsan paramparça yaparlar.
En güzel düşlerini bir anda kül eder,
Ardına bile bakmadan giderler.
Dağlar nice yeller gördü, devrilmedi.
Bozkır nice yangın gördü, tükenmedi.
Kökleri toprağın derinliklerinde,
Nice kışın ardından bahara erdi.
Güneş yine doğacak dağların ardından,
Irmaklar yine akacak yatağından.
Bir kıvılcım tutuşacak küller arasında,
Yeni bir gün yükselecek Türk'ün yurdunda.
***
Editör: Nevin Bahtışen
