UTANSIN
Geceye usulca sokulur zaman,
Aklımda cevapsız bir sürü soru,
Dışarıda rüzgâr, içimde duman,
Ararım günahsız, en doğru yolu.
Yürürken sonu gelmeyen yollarda,
Ayağıma batacak taşlar utansın,
Bütün umutlarım kırık dallarda,
Rüzgârda savrulan düşler utansın.
Sarılmışken titreyen mum ışığına,
Tutunup hayatın zehirli sarmaşığına,
Tırmanıp umut dağının doruklarına,
Ben değil terk edip giden utansın.
Ne yönüm bellidir ne de durağım,
Geceden sızarken hüznün gölgesi,
Gittikçe uzaklaşır sığınacak limanım,
Sessizliğe gömülür vicdanın sesi.
Uzanmışken yorgun şafağın koynunda,
Umutla beklediğim güneş utansın,
Bükülse de boynum çile yolunda,
Yolumu aydınlatmayan yıllar utansın.
Yolcuyum ömrümce, sürer bu sefer,
Aydınlığa çıkmayan izler utansın,
Nihayetinde olursam muzaffer,
Yanımda durmayan yüzler utansın.
***
Editör: Hamdiye Özer Okudan
