TUHAF İHTİYARLAR
Kulakları duymayanlar,
Garip garip şeyler yapanlar,
Gözleri görmeyenler,
Elleri titreyenler,
Kaplumbağa gibi yürüyenler,
Aaaa saçı bembeyaz olanlar,
Bazıları akıllarını unutanlar,
Kim olacak canım?
Gençlerin “bizim ihtiyar” dedikleri,
Sanki onlar genç değildi.
Gençler onlar gibi,
İhtiyarlamayacak mı?
Onlara “ihtiyar” demeyecekler mi?
Onların baharı kışa
Dönmeyecek mi?
Abiler, ablalar,
Teyzeler, halalar,
Yengeler, enişteler,
Anneanneler, babaanneler,
Saçı sakalı beyaz dedeleri,
Gençler bunları tuhaf görürler.
Bilmiyorlar ki,
Onlar dünyaya
İhtiyar gelmediler.
Onların da saçında yoktu beyazlar,
Yüzlerinde yılların çizgileri
Yoktu, aynaya dargın değillerdi.
Vardı onların da başlarında akılları,
Titremezdi elleri…
Gittikleri her yere,
Kaplumbağa gibi değil,
Son model araba gibi giderlerdi.
Tanımazlardı yokuşu,
Bazıları yakalardı kuşu.
Şimdi bakıyorlar düze.
Laf geçmiyor ki,
Şu yürümeyen dize.
Aklı saklayamadık,
Beynimizde.
Laf geçmiyor titreyen ellere.
Aman! Boşver gitsin…
Bakmayın siz gençler,
Bu tuhaf ihtiyarların sözlerine…
Şair olmasa,
Şiir olmaz.
Şiir olmasa,
Şarkı olmaz…
Editör: Dilek Tuna Memişoğlu
