TOPRAĞIN TÜRKÜSÜ
Bu toprağın türküsü, vefalı bir yankı,
Gurbetin acısı, hasretle dolu gönlüme,
Taşar her yönüyle, kalpten kalbe bir cilvesi,
Dağlarda yankılanır garip bir hüzün,
Sonra kaybolur, rüzgarla savrulur…
Her söz feleğin tokadı gibi,
Ezgiyle kül olur, ateşi körükler,
Yangınlar dağları aşar,
Selviler boynunu büker toprağa,
Ve ahir vaktinde, dağlar gibi kaybolur her şey...
Sazımın telleri titrek titrek çalar,
Tellerden dökülen her nağme,
Sevdanın rüzgarında dans eder,
Yalnızlık şimdi, hüzünlü bir tutsak gibi,
Özlem şarkısı yarin dilinde buluşur...
Zamanın kuytusunda çilesi,
Yüzümde solan renkler,
Anlımdaki çizgilerde bir iz,
Gözlerim, terk ettiği yeri arar,
Bir avuç suskunlukla suladığım ömrümü,
İçimde sarılı garip hüzünle,
O anılar, ırmaklarda boğulur,
Geçmişin gölgesi peşimi bırakmayan...
Tüter oldu, seherin yeli,
Kör bir gecede, rüzgarla deli,
Acıyı unutmaya çalışırken,
Sazımın çığlığı derinleşir içimde,
Her telde bir hayal,
Her notada bir hatıra,
Yankıları eski zamanın kendisi,
Duyar mısın, gönlümdeki anıları?
Bu toprakların türküleri,
Yürekte mani kapısı,
Ve her bir teli göğsümde atışır,
Türkülerin yolları kıvrım kıvrım aktığı,
Bu toprağın adı, türkülerde yankı bulur...
