TEK TERZİ
Biz bu dünyaya sığmaya değil
Sığışmaya geldik sanki
Daha alfabeyi sökmeden öğrendik ayrılığın imlasını
Zamanın kollarında bir yabancı gibi büyüdük
Ne güneş bizi tam ısıttı
Ne de gölge bizi tam sakladı
Aramızda hep o kapanmayan mesafe
Hep o yanlış çevrilmiş bir sayfa gibi duran hayat
Üzerimize biçilen bu ömür emanet bir hırkaydı
Kimi zaman yakası sıktı canımızı
Kimi zaman etekleri takıldı ayaklarımıza düştük
Daha dizlerimizdeki çocukluk kanarken
Yarınların o toz pembe düşlerini bir uçurum kenarında bıraktık
Denedik
Umut dedik sabır dedik olur dedik
Ama dünya bizim için açılmayan o kilitli kapıydı hep
Hangi deryaya dalsak suyumuz hep az geldi
Doluya koyduk içindeki kederi taşıramadık
Boşa koyduk kalbimizdeki o devasa sızıyı dindiremedik
Bir uyumsuzluktur gidiyor işte
Ruhumuzun notasıyla hayatın orkestrası hiç uyuşmadı
Tüm bu kargaşanın ortasında
Ruhumun tek hizası babamdı
Beni olduğum gibi gören
Eksiklerimi sevgisiyle tamamlayan tek terzi
Onu aldılar
Ona uyan o derin sükûta toprağın kucağına verdiler
O gidince dünyadaki tüm ölçüler bozuldu.
Olmuyor
Bir anahtar kırılınca kalbin içinde
Hiçbir kilit açılmıyor bir daha
Zor
Seni hayata teğelleyen tek eli bırakmak
Ve bu ucu bucağı olmayan gurbette
Kendi gölgene bile sığamamak
Çok zor
***
Editör: Gülçin Granit
