SENİ ŞİİR SANDIM KENDİMİ ŞAİR
Kurduğum cümleye sığmaz kelime,
Efkârla kaplarken bendimi şiir.
Ne zaman kalemi alsam elime;
Seni şiir sandım, kendimi şair.
Sevdan kalbime kök salan nasırmış,
Ne kadar yazsam da dizede sırmış.
Gönülde yaşanan hisler yansırmış;
Seni şiir sandım, kendimi şair.
İlhamı gölgedir, peri hafiye;
Konusu özlemdi çektim keyfiye.
Bir yanda redif bir yanda kafiye;
Seni şiir sandım, kendimi şair.
Sözler dile gelir, heceyi solur,
Mısra mısra şiir kendini bulur.
İnkâr etsem, kime faydası olur?
Seni şiir sandım, kendimi şair.
Ruhlar buluşur mu aynı nedende?
Aşk dolu kalbim bu âciz bedende.
Akla gelir miyim acaba ben de,
Vefa arayana dendi mi “şair”?
***
Editör: Nevin Bahtışen
