SENİ DÜŞÜNMEK
Seni düşününce dünya biraz yavaşlıyor sanki,
Kalabalık susuyor, içim sakinliğe dönüyor.
Bir tek gözlerin kalıyor geriye,
Bir de içimde büyüyen o tarifsiz his.
Seninle konuşmak değildi sadece istediğim,
Bir ömür aynı sessizliğe alışmaktı belki de
Aynı sabaha uyanmak,
Aynı yorgunluğu paylaşmak,
Ve herkes giderken birbirimizin yanında kalmaktı.
Çünkü aşk bazen büyük cümleler değildir;
Birinin sesinde dinlenebilmektir.
Ve ben en çok sende dinlendim.
Şimdi adını her düşündüğümde
İçimde ince bir ışık yanıyor.
Sanki kalbim,
Seni hâlâ “evim” gibi hatırlıyor.
***
Editör: Hamdiye Özer Okudan
