ŞAİR ÖLÜSÜDÜR ŞİİRİN
Halbuki bir gün öleceğimi ben de biliyorum....
Yine de ölmesem diyorum....
Yoksa tüm bu çocukları kim güldürecek..?
Özleye özleye yaşadım ben hayatı ..!
Ölü bir baba neye yarar ki..!
Konuşmayı kendimden öğrendim..!
Yazmayı ise duygularından..!
Ben söylüyorum şimdi duymadıklarımı....
Onun içindir ki ölmemek lazım...
Ölü bir şair neye yarar ki..!
Çocuk şiirleri okurdum önceleri
Sonra büyüdüm, kendimi tanıdım
Cümleler ok gibi çıktı yüreğimden
Mısralar ağıt düzenine geçtiler.
Hiç sevgi dağıtmayan şiir olur mu
Tırmanırım harflerinin tepelerine
Kan damlar parmak uçlarında
Bedenim titreme düzenine geçer.
Bağırınca okunmuyor ömürler
Ağlayınca değersiz oluyor gözler
Bir selamsız kardeşe, yare yeniliyorum
Ve gönlüm ölüm düzenine geçiyor.
Şiir yar gibi, kardeş gibisin bana
Varken benden gidene yanıyorum
Ölüm de var size hatırlatıyorum
İyi ki şiirler var kucaklaşıyorum.
