Sadakat

SADAKAT 

Kalabalığa karışmış yürüyordu. Soluk almak için bir banka oturdu. Elinde en sevdiği kitabı vardı.

İçinden bir fotoğraf düştü. Bakakaldı  fotoğrafa... Yıllar öncesinin tozlu raflarından çıkarılmış, iyilik  kokan masum, yüreklilerden oluşan... 

Gül kokan, sırtına vurup, "Yanındayım." diyen eller..

Yıllar su gibi akıp  giderken neyi kaybetmişti. Onu düşündü durdu... Samimiyet, iyi niyet, güven...

Sadakat...
Yerine huysuz duygular, çıkar, samimiyetsiz  sevgiler sarmıştı.... 

Yanına ilişen kedi durmadan  miyavlıyordu. Onunda mı bir derdi vardı. Sürekli patileriyle vurup duruyordu. Gözleriyle,  vücuduyla anlatmaya çalıştı. ... Canı yanmış, kalbi kırılmış, umduklarını bir çırpıda kaybetmiş solgun, bir o kadar yorgun. Sevdiğim   dediklerinden darbe almış, güzelim ormanı çöle  dönmüş, yakıp viran edilmiş. Sadakatsiz  tavırlarla bir günde yerle bir olmuş  hayalleri.. "Ne çok  şey  yaşamışız." dedi kendince... 

Birbirlerine bakarak,
"Buz mu tutmalı artık gönüllerimiz." dediği, anda  kedicik koşarak sarıldı yaraları kapatmak istercesine ...

Onun adı artık  merhemdi. Gün bitmek üzereydi. Ayrılık vakti gelmişti. Dostum dediği sadece merhemdi anlamıştı.

Yavaşça yerinden kalkıp, "Yaşadıklarımı kaleme almalıyım." dedi ve yola koyuldu....