RUHU LİMANIM
Susmanın kıyısında oturdum bu gece azizim,
Kalmadı söyleyecek sözüm kendime.
Yıllardır yüzüme sürdüğüm gülüşlerimi,
Çıkarıp bıraktım aynanın önüne.
Meğer ben kendi içimde kaybolmuşum azizim!
Herkese geçer, sabret derken;
Büyümüş içimde yaralarım, farketmeden.
İyiyim demeyeceğim artık azizim!
Saklamayacağım kırgınlıklarımı da.
Araladım ruhumun kapısını,
Almayacağım içeri benden başkasını.
Biriktirdiğim bütün iyiyimleri savuracağım rüzgâra.
Bundan böyle yarama bant,
Suskunluğuma ses,
Kendime de merhamet olacağım.
Yenilgim hayata değil azizim!
Yenilgim, kendi inkârıma...
Ben artık kendime yenilmeyeceğim.
Kırıldığım yerden saracağım yaralarımı.
Kapatacağım ruhumun kapısını,
Anahtarını bırakacağım kendime.
Yeniden başlayacağım azizim!
Özür dileyerek kendimden.
Yeniden bağlayacağım;
Özüme döndüğüm yerden!
***
Editör: Suna Türkmen Güngör
