PEMBE TUZAK
Oda darmadağınıktı.
Gülseren, öfkeyle içinden söylendi:
“Daha dün bana söz vermedi mi? ‘Anneciğim, bundan sonra odam hep düzenli olacak,’ demedi mi bu kız? Şimdi bak, her şey karmakarışık!”
Kızına hesap sormak için okuldan gelişini beklerken, sinirle eşyaları toplamaya koyuldu. Kirlileri sepetine attı, temizleri dolaba yerleştirdi. Masayı toparlarken ayağına bir şey takıldı. Eğilip baktığında, yatağın köşesinde küçük bir defter gördü.
Kızının gizlice yazdığı bir günlük…
Önce masanın üzerine koydu. Elini defterden çekti fakat merak kalbine işleyen ince bir kurt gibi içini kemirmeye başladı. “Okumamalıyım… Bu onun özeli…” dedi kendi kendine. Ama sabrı çok sürmedi. Günlüğü titreyen elleriyle açtı.
İlk satırlar masumdu:
Okul gezileri, arkadaşları, Minyatür Müzesi, kahkahalar… Ama sayfanın sonunda tek bir cümle dikkatini çekti:
“O da geldi.”
Gülseren’in yüreği hızla çarpmaya başladı.
“O kimdi?”
Sayfalar ilerledikçe sırlar açığa çıkıyordu. Kızının bir çocuğun ilgisini reddetmeye çalıştığını, sonra da ona karşı içten içe bir şeyler hissettiğini gördü. “Yakışıklı, karizmatik… galiba ondan hoşlanıyorum,” diye yazmıştı küçük kızı.
Gülseren’in gözleri doldu. Daha on dört yaşındaydı, çocuktu… Hâlâ oyuncak ayısıyla uyuyan bir çocuk!
Satırlarda ilerledikçe, annesinin yüreğini parçalayan kelimeler karşısına çıktı:
“Bugün anneme ilk defa yalan söyledim. Onur’la okulun arka sokağındaki kafede buluştuk. Beni çok güldürdü, bir de çok güzelsin dedi. Gerçekten güzel miyim acaba?”
Gülseren, günlüğü titreyerek çevirdi. Ve korktuğu satırlarla yüzleşti:
“Onur bana pembe bir hap uzattı. ‘Al, çok eğleneceksin, unutturacak sana her şeyi.” dedi. Ama ben almadım…”
Dünya başına yıkılmıştı. Dizlerinin bağı çözüldü, gözyaşları yanaklarından süzüldü. Küçük prensesi nasıl böyle bir girdabın kıyısına sürüklenebilirdi?
O an, hiç vakit kaybetmeden eşini aradı. Altan Bey telaşla geldiğinde günlüğü baştan sona okudu. Sandalyeye çöktü, yüzü bembeyazdı.
“Ben bu işin hesabını sorarım!” diye hışımla ayağa kalktı.
Ama Gülseren, gözyaşları içinde eşini durdurdu:
“Öfkeyle çözüm olmaz. Onu dinlemeliyiz. Kızımızı kaybetmemek için önce anlamalıyız.”
Okul çıkışını sabırsızlıkla beklediler.
Kapıyı çalan Gülendam şaşkınlıkla babasını gördü:
“Baba? Bu saatte evde ne işin var?”
Çok geçmeden her şey ortaya çıktı. Günlüğü gördü, annesinin ağlamış gözlerini fark etti. “Eyvah, öğrendiler!” diye düşündü.
Karşılarına geçtiğinde annesi sordu:
“Doğru mu bunlar kızım?”
Gülendam, gözleri dolarak haykırdı:
“Anne! Ben o hapı içmedim. Onur zorladı ama reddettim. Sonra da ondan ayrıldım. Sevmek böyle bir şey değilmiş. Ben yanılmışım."
Gözyaşları içinde anlatırken, anne ve baba yüreği titredi.
Altan Bey öfkesini yutkunarak bastırdı, kızının omzuna elini koydu:
“Kızım, unutma. Bağımlılık merakla başlar, ölümle biter. Biz seni korumak için buradayız. Sen bizim en kıymetlimizsin.”
Gülseren de kızına sarıldı. O an üçü birden ağladılar. Acı bir ders, yıkıcı bir ihtimalden dönmüş olmanın şükrüyle kucaklaştılar.
Ve o gece ailece tek bir şeyi anladılar:
Sevgiyle büyüyen bir çocuk, hiçbir pembe mutsuzluğun tuzağına düşüp, kurbanı olmayacaktı.
***
TRUVA YAYIN GRUBU YOUTUBE KANALIMIZA ABONE OLMAYI UNUTMAYIN...
Logoya tıklayıp Youtube kanalımızı ziyaret edebilir, abone olabilirsiniz
Editör: Ümmügülsüm Hasyıldırım
