ÖTENİN SIRLARI
Dağlar özgürlüğümdü benim…
Çiçeklerini koklardım hayatın yamaçlarında.
Zirvelerinden doğardı yaşamın kızıl güneşi,
Yükseklerde vardı ne varsa hayal ettiğim,
Uzanıp yetişemediğim…
Yetişemedikçe iştahlanıp özlediğim,
Tırmanıp tırmanıp düştüğüm kaç kere…
Vazgeçmediğim…
Kaldırıp başımı baktım bulutlara,
Medet umdum…
Yağmurdan başka yoktu bildikleri…
Aylı geceler de sırdı…
Yıldız yıldızlığını,
Ay sadece bildiğini okuyordu…
Ve herkes kendi görevinin başında.
Biten ümitlerimi yayla yayla gezip topladığım…
Arkasındaki denizlere ulaşmaktı çabam, hasretim.
Seraptı dağların çölünde aradığım…
Her adımda yükseldi her adımda öteledi,
Biraz daha bitti nefesim.
Dağların ağırlığı vurdu göğsümü,
Gölgesi aldı güneşimi.
Ağaçlara sarıldım;
Sesi yok, dili tutuk, rüzgârdan alıyordu sesini…
Meyveden, çiçekten başka yoktu bilgisi.
Tıkandım…
Bir yudum su uzattı hayat;
Yediğimle geldim,
İçtiğimle gidiyordum…
Ezilirsem dağların altında,
Denizler beni görmeyecek.
Ben bilmeyeceğim dağların arkasındaki
Güneşli denizleri.
Bilmeyeceğim neden geldiğimi,
Neden, nereye gittiğimi,
Yaşamı, ölümü.
Gözlerim açık gidecek…
Görür müyüm gittiğim yerden,
Bildiğimin ötesini…
Editör: Nevin Bahtışen
