ÖLMEYECEK MİSİNİZ?
Biz kimse ağlamasın diye ağladık şiirlerimizde.
Kimsenin boynu bükülmesin diye düşkündü sözlerimiz.
Kimse acı çekmesin diye kalemi kağıtlara kırdırdık.
Herkesin vardır kendine göre bir derdi dedik.
Çok iddialı sözler de söylerdik.
Söylemedik..
Herkes kendi yalnızlığında kalınca iç çektiğini bilirdik.
Anlatılan, yastıklarda çok gözyaşı damlası sildik..
Belki de o yüzden kimsenin söyleyemedigi kimsenin cesaret edemediği düşkün hallerini, biz yaşıyormuş gibi işledik.
Belki şair değildik.
Ama halden anlar idik..
Siz daha güçlü olun..
Ayaklarımın üstünde duruyorum diye hava atın durun..
Güçlü görünmek ile güçlü olunmuyor.
Ben bunu biliyorum.
Ama biliyorum diye de hiç biriniz ile kavgaya giremem.
Hiç biriniz kadar güçlü görünemem...
Sizin hayatınız daha güzel inandım.
Güzel sözler ile süslüyorsunuz hayatınızı.
Pasta süsleri gibi rengarenk..
Sözleriniz daha afili, daha kadife...
Gözleriniz daha pembe...
Tamam sizin yeşiliniz daha güzel.
Sokaklarınız daha geniş daha temiz.
Evleriniz daha ferah daha mutlu.
Koskoca bir aileniz var sanal olsa da.
Saygı duyuluyorsunuz, filmlerde ki başroller gibi...
Adınız mı büyük, karakteriniz mi..
Bunu bilmiyorsunuz..
Hepinize güzel temennilerim ile gülüp geçiyorum.
Düştüğünüzde sizin bir yeriniz acımıyor mu?..
Ya da siz ölmeyecek misiniz?..
Bir karıncadan bile güçlü görünemeyeceksiniz..
Mutluyum deyip, sürekli kendinizi mutlu etmek isteyeceksiniz.
Ben ise kendi dünyamda naçizane yaşayıp gidiyorum.
Benim ayarım ile oynamayın.
Ben de çok kibarım karşımda ki kabalaşana kadar.
Karşımda ki kabalaştı mı içimden benimde bir aslan çıkar.
İşte o halim insan ayırmaz herkesi bozar.
Ben de
Her hangi bir insanım, en az sizin kadar..
