HER EKİM
Kalbimin tam ortasında bir şey koptu,
adını koyamadım.
Kalbimden bir ses geçti,
bir yokluk geçti damarlarımdan.
Üşüdüm, hem de içimden.
“Yok” dedim kendi kendime.
“Olmaz.”
Adını anmadım
ama bildim.
Bir yerlerde
sen gidiyordun.
Gözlerim gökyüzüne,
ellerim boşluğa uzandı.
Hiçbir kelime yetişemedi sana.
Ne bir çığlık
ne bir dua…
Sadece bir sızı çöktü içime.
Sensizliğin ortasında,
sessiz bir şehirde,
bir şey olmuştu sanki.
Bir bağ koparken
ben hissettim.
Bir kalp susarken
benimki ağladı.
Hatıran ağırlaştı havada.
Gözlerim gökyüzüne değdiğinde
bir yağmur başladı
içimden dışarıya.
Şimdi her Ekim
aynı sessizlik iner üstüme.
Gökyüzü susar.
Ellerim boşlukta kalır.
Ve içimde
bir şey
yeniden kopar.
***
Editör: Suna Türkmen Güngör
