NE KÖY NE ŞEHİR
Biz ettik ikisini de zehir
Ne köy yaradı bize ne şehir.
Dönüşü her yıl ettik tehir
Ne köy yaradı bize ne şehir.
Gurbet yara oldu, fakirlik çıban,
İşçiliğe razı oldu, eski çoban,
Lağım kokusu tezekten yaman.
Ne köy yaradı bize ne şehir.
Doğalı terkedip doğalı aradık.
Köyü terkedip köye ağladık.
Ne köylü ne şehirliyiz, anladık.
Ne köy yaradı bize ne şehir.
Sıla hasreti babalarda sancı,
Çocuklar köylere yabancı,
Köyler değişmedi diyor, yalancı!
Ne köy yaradı bize ne şehir.
Sabunu tövbedir şehirdeki kirin,
Faydası yok köydeki derelerin,
Huzuru mazide kerpiç evlerin.
Ne köy yaradı bize ne şehir.
Saflığı köyde bıraktık gelirken,
Meğer o da ölmüş, köy büyürken.
Köylüler şehirde birbirini yerken
Ne köy yaradı bize ne şehir.
***
Editör: Suna Türkmen Güngör
