NARDUGAN
En uzun gecenin omzundayız,
Şimdi karanlık,
Bütün ağırlığıyla
Çökmüşken göğsümüze.
Ama biz her zaman
Karanlığa alışanlardan değiliz.
Toprak suskun gök tetikte
Ve bir yerlerde güneş
Yeniden doğmayı hatırlıyor kendine.
Ateş yakıyoruz alev alev,
Sadece ısınmak için değil,
Hiç unutmamak için
Kadim ataların nefesi.
Kıvılcım kıvılcım yükseliyor göğe,
Külün içinden bir millet kalkıyor ayağa.
Akçam dimdik.
Kökü yerin kalbinde,
Dalları göğün yazgısında.
Dilek asmıyoruz dallarına;
Türk’ün töresiyle ant asıyoruz.
Yenilmeyeceğiz diyoruz karanlığa.
Nardugan bir bayramdan fazlası,
Bu ışığın karanlığa
“Ben buradayım” dediği andır.
Günün, geceyi yarıp
Kendi adını yazdığı zaman.
Davul susmaz bu gecede,
Üç telli kopuz konuşur.
Söz olur, töre olur,
Kan olur damarlarımızda.
Güneş doğar ufuktan
Ve biz bir kez daha
Yeniden asil Türk oluruz.
Çünkü Nardugan
Doğmak değil sadece;
Ayağa kalkmak, direnmektir
Karanlığa rağmen
Yeniden ışığı seçmektir.
***
Editör: Seher Uslu
