MERYEM
Tarihin alın yazısı değişiyordu,
Ben-i İsrail’de,
Hanne’nin duası tecelli ediyordu…
Bir melek teşrif ediyordu yeryüzüne,
Ruhuna üfleniyordu
Meryem’in…
Süleyman soyundan bir Nur yükseliyordu…
Mutlulukla atıyordu İmran’ın yüreği,
Kısır topraklar, bereketle müjdeleniyordu.
Ahhh! Arş-ı âlânın kutsaliyet sancısı,
Lâbiye feleğine yazılmış, yazısın sen!
Mecnun’un fethettiği çölün sessizliğinde,
Hâlâ ayak değmemiş kum tanesisin sen...
Ahhh!… Meryem…
Haksızlığa susmayıp, baş kaldıran bir iman,
Abidlerin öncüsü, ilmin manasısın sen.
Süleyman mabedinin adaklısı,
Utancın içinde açan gülsün sen…
Aşk zifafına girmeden daha,
Can sundun aşkın kutsaliyetine,
İmtihanın en zoru asıldı boynuna,
Günahkârlar kara çaldı ak koynuna,
Oysa edep fazilet timsaliydin Allah katında…
Derya derinliğinin el değmemiş incisi,
Dile gelmiş sabinin, konuşan emriydin. sen... İnsanlık aleminin sessiz durduğu zaman,
Tertemiz kalmışlığın, inanç vicdanısın sen…
Sebilâ bir hayatın örneği imana eş değerdi,
Hayırlı bir yolun inanç yörüngesisin sen…
Kokun sinmiş haldedir mabedin gizemine,
Medine’yi eş tutan ismin sahibisin sen.
Siklamene sarılıp, vahyin yetiştiğinde,
Huzura erdirensin, zamanın darını sen…
Ve bir Meryem geçti, dünya üzerinden,
Cismin gitti, adın miras kaldı, pâk kadınlara.
Çilenin, vefanın, ahlâkın ve imanın kokusu.
Ahhh!… Meryem…
Teslimiyet çiçeğiydin en temizinden,
“Siklamen” adını aldı eşsiz gizeminden,
Adına sûre inip, ayetlerle övülen,
İlahi kalemin yazdığı,
En güzel yazısın sen…
MERYEM…
Editör: Dilek Tuna Memişoğlu
