MEKTUP
Sevgili ben;
Akşamın telaşlı güneş yansımasında, paslanmaya yüz tutmuş sac taraça üzerinde, beni ısrarla takip etme çabanı anlayamadım. Gün bitiminde gölgeler yalancı olur. Oysa ben seni hiç aldatmadım.
Ben seni hiç aldatmadım. Yaşamın tüm yükünü sığdırdığım o nazlı baston ve ben ışığın tek zerresiyle bile aydınlanırken, ardıma bir gölge edasıyla yapışmış sen sadece karanlıktın. İşte bu karmaşa benimle dünüm arasındaki hesaplaşmanın acı bir cesaret göstergesi olacaktı.
Üzerimdeki siyah elbiseyi süzen bakışlarındaki küçümsemeyi hissetmediğimi sanma. O elbise; kaç hırs savaşını, kaç sahipsiz mezar taşını, gönül yorgunluğunu, sebepsiz terkedilişi karanlığa hapsediyor. Bilir misin? Gözü yaşlı ağıtları gömdüm içine. Kara bulutları, iştaha hasret açlıkları zincirledim; gün ışığına ulaşmasın diye.
Farkında mısın? Işığın yalnızlaşma çabasıyla saçlarıma bıraktığı beyazlıklarda dokumacı kuşlarının özverisi saklı. Uzak ayrılıkların; hasret duvakları kadar narin, yeni doğan bebenin boğazına değen ana sütü gibi helal ve soğuk ayazlara kafa tutan yün mitil kadar sıcak.
Telaşlı rüzgârlarla duruldu onlar.
Okulda tebeşir, tekneye dökülen un ve dahi çatlamaya yüz tutmuş kerpiç duvara sürülen tuzlu kireç.
Korkmadan bak yüzüme. Tenimde oluşmuş o binlerce çatlaktan akıttım suyu sahraya. Fırtınaların sessizleştiği dağları, suyun özgürce aktığı vadileri gör.
Yolu olmayan köy doğumlarındaki mutlu bebe ninnilerini dinle!
Sevgili ben! Küs değilim sana. Gölge oyunlarındaki o sahte alkışlara inanmayacak kadar da büyüdüm. Sana hiç yalan söylemedim. Kendi yalanlarıyla gün bitiminde gölge gibi şekil değiştirmek, yanımda uzunca zamandır taşıdığım ahretliğim bastona ihanet olur.
Sen dün gibi şarkılarını söyle.
Bak güneş üşümeye başladı. O küçük tepenin ardında kaybolduğunda ben son kez gelinliğimi giyerken, sen karanlığınla yok olacaksın. Yorgunluğumun direnci; gürgen bastonum şahittir ki, ben sana hiç yalan söylemedim.
Editör: Nevin Bahtışen
