MASUMİYET VURULDU
Çağ, çağdaşlaşmayı unuttu,
Silah kan kustu.
Biz sustuk,
Masumiyet vuruldu.
Kâğıttan uçaklar yapardık,
Sokakta bilye oynardık.
Çocukluk bitti birden,
Şimdi tetik sesi var.
Zil çalmadı.
Defterde adı var,
Sırada yok.
Teneffüs hiç bitmedi,
Masumiyet “yok” yazıldı.
Zil çaldı, çocuk girmedi.
Uçak yapacak kâğıt kalmadı.
Sınıfta kurşun bekler,
Masumiyet devamsız.
Bahçede seksek çizgisi,
Sınıfta kan izi,
Arada bir zil sesi,
Kimse duymadı.
Cebinde misket vardı,
Çantasında mermi.
Büyümeden gitti çocuklar;
Anneler yetim kaldı,
Babalar öksüz.
Ekran büyüdü;
Dünya dediğin avuç kadar.
Masumiyet vuruldu
Bir habere sığdı ölümler,
Her ölüm bir “görüldü” oldu,
Dünya küçüldü, biz de küçüldük.
***
Editör: Suna Türkmen Güngör
