KUM SAATİNİN ŞARKISI
Kalbime bir karanlık peyda oldu önce. Sonra bir kum saati gördüm. Zaman akıp geçerken düşlerimden, bir perde açıldı sanki. Koyu bir rengin etrafında bir kadın adım attı sahneye.
Etraf bomboştu, sahnenin ortasında sadece bir sandalye gözüme çarptı. Yüksek sesli bir müzik çalmaya başladı sonra. Kum saati akıp giderken şarkıdan…
Kadın bambaşka düşlerden, dansını seçiyordu.
Kelimelerin dansı…
Bir ara öyle dalmışım ki boşluğa kapalı pencerelerden ışık saçıldığını gördüm. Ve ben onu bambaşka gördüm gözlerimde. Umudun ve düşlerin ışığını saçıyordu etrafa.
Herkesten uzak,
Mavimsi düşler,
Olması gereken zamandan,
Hatta farklı bir mekândan sesleniyordu dünyaya.
Bu savaşı kazandığını biliyordu. Yüzündeki maviye çalan gülüşlerinden anladım. Ben onu izlerken, merdivenden çıkmaya başladı. Sonra zamanın başka bir döngüsünde olduğu aklına geldi.
Zaman daralmıştı. Kapı kapanmadan, müzik susmadan bir an önce çıkmalıydı bu karanlıktan.
Kum saatini fark etti.
Koştu, koştu umarsızca.
Müzik sustu. Duman oldu düşler. Kendi içinde kayboldu sonra hiç kimsenin anlayamayacağı bir dilden…
