KÜLLERİMİZDEN DOĞDUK
Bazen bir mum alevine dalarız sessizce.
Alevin ince titreyişi, yüreğimizin atışına karışır,
Bir an dururuz, geçmişin gölgeleri arasında kayboluruz.
Ve kendi kendimize fısıldarız:
“Hayatı, alevin sağa sola titremesi gibi yaşadık biz.”
Bir yanımız umutla yanarken diğer yanımız küle döner.
Korktuk, güldük, saklandık.
Fırtınalarda savrulduk, yıkıldık, kırıldık.
Olmayacak diyarlara sürüklendik.
Ama ne olursa olsun, hep yeniden doğduk.
Zaman zaman yandık, tükendik, küle dönüştük.
Sonra küllerimizin arasından, daha güçlü bir biz çıktık ortaya.
“Bitmedi be hayat!” dedik.
“Bak, hâlâ buradayım!”
Kendimize sorduk:
Mücadele etmek mi güzel, yoksa pes etmek mi?
Her yıl, her ay, her gün bir şey öğretti bize;
Hem de acıta acıta, fark ettire fark ettire.
Olmayacak anlarda iyi niyetimizin kurbanı olduk.
Gülmeyi beklerken ağladık.
Destek beklediklerimiz, köstek oldu.
Gerçek sandıklarımız, yalan çıktı.
Birçok sorumuz cevapsız kaldı.
Hep yarına bıraktık her şeyi.
Ama yarın geldiğinde, dünden kalanlara yine yetişemedik.
Ertelediklerimiz, kaybettiklerimiz oldu.
“Şimdi” dediğimiz an, az sonra yok oldu.
Zamanı suçladık, kendimize kızdık.
Yaşam çizgimizde zikzaklar çizdik,
önümüze çıkan ilk ağaca çakıldık kaldık.
O ağaç, aslında zamanın ta kendisiydi.
Ateşler yandı, söndü.
Sular aktı, durdu.
Fırtınalar esti, dindi.
Toprakları ektik, biçtik.
Ve bir mum alevinde yitip gidenleri seyrettik.
Kaçan fırsatlar geldi aklımıza.
Kırık hayallerin çetelesini tuttuk.
“Keşke”lerle kadeh kaldırdık.
Ama sonunda yine “Canımız sağ olsun,” dedik.
Ve biliyoruz artık;
Her şey bitti sandığında bile
bir umut mutlaka vardır.
***
Editör: Nevin Bahtışen
