KÜÇÜK YARAMAZLARLA BİR DERS
Canı çok sıkındı, aslında bu şekilde derse girmemesi gerekiyordu, çünkü küçük yumurcakların karşısına bu şekilde çıkması onlara haksızlık olacaktı.
Sınıfa girdi, çocuklar ayağa kalktı.
“Günaydın çocuklar”
Çocuklar hep birden; “Günaydın öğretmenim” dediler.
“Oturun” dedi, çocuklar gene kalktıkları gibi hep birden oturdular.
Onlarla konuştu, şakalaştı, gözlerinin içlerine baktı, günlük olaylarla ilgili kısa sorular sordu.
Ama olmamıştı, canının sıkıntısı geçmemişti, istemeden oturdu yerine, çocuklar kitapları çıkarmış öğretmeni bekliyor, öğretmen ise kendi kendisi ile cebelleşiyordu.
İşte tam o sırada, pek çalışkan olmayan, biraz yaramaz, derslerle de fazla ilgisi olmayan öğrencisi geldi, kafasını öğretmenin kulağına doğru götürdü ve bir şeyler fısıldadı.
Hem bu davranış, hem öğrencinin sözleri öğretmende adeta enerji patlaması yarattı. Eski neşesi yerine geldi, hemen derse geçtiler, küçük yaramazlarla her zaman olduğu gibi gene kaynaşıverdiler.
Ders ne zaman bitti, vakit nasıl geçti hiç anlamadı bile, teneffüs zili ile kendine geldi, ‘şimdi şu zilin sırasın mı, ne güzel devam ediyorduk?’ diye mırıldandı. Yüzü gülüyor, öğretmenin yüzünün gülmesi küçük yaramazların mutlu olması için yetiyordu adeta…
