KAYMAKAM OLUR
-Anadolu insanına tepeden bakanlara ithafen- (Kıssa)
Emmimgilin ilçeye bir kaymakam atanır;
Yeni mezun olmuş ya tek gezmeye utanır!
Zaman, zaman etrafı gezip dolaşmak ister,
Vatandaşı köyünde görüp tanışmak ister!
Düşünür kara, kara kim yakışır şanına;
Kime sözü geçer ki, kimi bulsa yanına?
Öyle biri olsun ki yola tarif kalmasın,
Emirlere uysun da fazla arif olmasın!
Bilse, bilse köyleri; subay çavuşu bilir,
Hem halkı iyi tanır hem de avucu bilir!
Yaverine seslenip, duymayınca bağırır;
Karakol çavuşunu makamına çağırır!
Komutan gelir gelmez hazırlanıp çıktılar,
Makamda oturmaktan sanırsın ki bıktılar!
Köylü çıkmış karşıdan bir elinde sopası,
Eşşeğe binmiş gelir, kucağında sıpası!
"Seyret şimdi komutan şu köylüye çatayım,
Çok donuk geçen güne biraz neşe katayım!”
Komutan kaymakamı uyarır usulünce,
Sözün şakası olmaz dillerden dökülünce!
“Lafta altta kalmazlar sanma öyle saf bunlar,
Öyle cevap verir ki, deme sakın gaf bunlar!”
“Boş versene komutan, boşuna okumadım;
Bir köylüden daha az, kelime dokumadım!”
“Bir dakika hemşerim, soruma bir şey söyle;
Kucağında yavrunla, nereye gidersin böyle?”
Köylü biraz düşünür, onlara doğru bakar;
Birbirinden ayırmaz, umulmadık laf çakar!
“Okula yazdırmaya! Gitmezse berduş olur,
Çok okursa Kaymakam, az okur Çavuş olur!”
