KASIMA KONUŞUYORUM
Biliyor musun kasım?
Bir zamanlar ben konuşurdum, o büyük sessizlikle.
Her kelimem bir dua olurdu, her nefesim bir sır.
Sonra sen geldin,
Bir sonbahar yaprağı gibi sessiz…
Ama düşüşünle her şeyi değiştirdin.
O günden sonra sessizlik bile sen kokar oldu.
Soğuktun
Ama ben bilirdim en karanlık an, şafaktan hemen önce olur
Ve her kasım sabahı, o şafağı beklerken
Senin adını fısıldardım rüzgara.
Bu gece
Gökyüzü aysız,
Dağlar yorgun,
Sular uzaklardan ağlıyor,
Bir kuş bile uçmuyor göğsümün üstünden.
Her şey sustu.
Sadece kalbim biliyor,
Sen yine gelmeyeceksin.
Ben mi?
Bir kenara çekildim,
İçimdeki derin kuyulara baktım uzun uzun.
Hayat bazen sadece bir yankı,
Kendi kalbinden geri dönen bir ses
Ve o ses, hâlâ senin tonunda yankılanıyor.
Kasımda aşk sessizdi,
Hiç konuşmadı ama geçerken içimi yaktı.
Ne sonbaharın kokusunu çekebildim
Ne de solmuş ağaçlara kafamı dayayıp huzur bulabildim.
Isınmak isterken daha çok üşüdüm.
Rüzgârına sarıldım hep
Ama hep bir adım gerisinde kaldım.
Sanki içimde bir şeyler yanıyor, yavaş yavaş, her duygu kıvılcım gibi.
Hüzün dolaşıyor içimde, sessizce, sararmış bir yaprak gibi.
Saksılardaki solmuş çiçeklere dokunurken hissediyorum onu,
Hâlâ var, bir umut, bir hatıra, bir acı…
Ve ben,
Sadece dinliyorum.
Ama bil ki
Her şeyin bittiği yerde sen bitmedin.
Bir sır gibi kaldın içimde,
bir dua gibi.
Ve ben,
Her kasım geldiğinde biraz daha sana benziyorum,
Biraz daha susuyorum,
Biraz daha yanıyorum
Ama hâlâ senin içindeyim,
Biraz sızlayan, biraz ısıtan…
Yüreğime vuran o ses tonunla
Kasımdın sen.
Ve o kasımın içinde sessizce konuşur geçen ben.
***
Editör: Bilgi Şakar
