KAFTAN
Almış kalemi naçar eline
Sahipsiz sözler vurmuş diline
Çok aramış, uzamış diyar diyar
Bulamamış libasına uygun kelime.
Her yazdığını kutsal kelam sanır
İki alkışa erir de insan oldum sanır
Bıraksan bizim ahırdaki eşeği
Emin ol oda senin kadar anırır.
Yazdığını bileceksin edep ile
Yürüyemeyeceğin yolda eyleşme
Çok gördük düşerken uçtuğunu sanan
Sen, sen ol da pislikle oynaşma.
Ben anlamam ki, usta sensin
Kelamın bozuk, kaypaklığın ehlisin.
Bu sana bir ağabey tavsiyesidir tak kulağına.
Rüzgardan önce kuru esmiyesin.
İplik iplik düştün akşam pazarına
Valla dönüp bakmam kusuruna
Yüz göz olmak istemem sultanım
Pislik bulaşmış sırma kaftanına.
Bahar gelmeden oldum sanırsın
Tadın buruk tezgahta sırıtırsın.
Gelip geçen uzaktan sıfatına bakar
Kimse gönül vermez çakma tahtına.
Vakit tamam ben ne diyeyim sana.
Zoru belledin, kolayı kaldı bana.
Eh biraz üzüldük ama darılmadık.
Kusurumuz benzetmekti seni adama.
