KAÇMAK
Bu kaçıncı gündü ateş kustuğum
Anı parçacıkları zihnimi bulandırıyor
Vicdanımla bir türlü baş edemiyorum
Gözlerim yaşarıp duruyor
Bunca ıstırap ve keder
Yeniden yeniden diriliyor
İçimdeki tutsaklar
Sıtma nöbetine benzer bedel ödüyor
Aynadaki ben yara almış
Hayatı dar edenlerden
Ruhumdaki bu sonsuz keder
Asırlık acılarla düştü yüreğimden
Kaçırma bakışlarını öyle
Her şey gözlerinin önünde
Kokun geldi burnuma yine
İçinde kabaran gurur bir de
Kaçmak göçmektir belki de
Devran dönecek elbet bir gün unutulunca
Büyülenmiş gibi bakarak
Sevmek neyime gerek dedin usulca
Sen kaçarken benden soluk soluğa
Yaşamanın güç olduğu bu dünyada
Hiç olmazsa senede bir gün
Sevdiğini söyleyebilir misin ağlarken omzunda
