ISTAR
Ah be ıstarım
Gürgen ağacının can verdiği
Hiç konuşmadan dinleyen yarenim.
Yüz görümlüğüm
Duvağımdan yakın dert ortağım.
Ah be ıstarım
Gündüzlerimin ebem kuşağı
Gecelerimin idare ışığı
Sırlarımın kilitli sandığı oldun.
Ağladım ağladım da sende duruldum.
Bütün gizli hikayelerimi
ilmek ilmek
işledim sana..
Belimdeki ıssız sancın
Karnımdaki çocuk resmin
Gerdeğimi sana beledim.
Ah be ıstarım
Ne depremler yaşadı bu kör oda.
Bir çocuk sedası sus pus
Renklerin geçti imbikten aş.
Tez kurulmuş sofrada
kaşık düşmanı bellendi de adım.
Eğdim başımı
ince ince kederimi işledim.
Biçilen kaderimi beyaza yükledim.
Ah be ıstarım
Sen dokudukça ilmek ilmek ben çözülüyordum yıllara.
Yorgunluğum kol kanat germez.
Tadım saklı kızılında.
Nefesimi saldım dağlara
yağmur kokulu düşler kurarken.
Sabrım sınanıyor desenlerinde ezgiyle
Kollarım biten savaşın bezginliğiyle
sanki salacak hasretinde.
Sen bana yar
ben toprağa yadigar.
