İpeğe Dair / Hakan Cucunel

İPEĞE DAİR

Tarih öncesi ışığı
Ve çığlığı ipeğin tel tel
Bir yer yatağında terler.
Bir gecede değişebilir mevsimler.
Bir gecede aşk doğar da
Bitebilir sevgiler.
Bir Ankara düşüdür bu.

Kendini yazdıracak elleri arar dizeler,
gezebilir.
Sular kireçlenir, kirlenir
Dünya, bir sessizlik denizine düşebilir,
Paslanabilir sırlar,
Karanlık bir bellek içinde.
Ama ansızın dudaklarından dökülebilir de
Teninden içtiğim
On yıllar boyu
gezebilir.
Sular kireçlenir, kirlenir
Dünya bir sessizlik denizine düşebilir,
Paslanabilir sırlar
Karanlık bir bellek içinde.
Ama ansızın dudaklarından dökülebilir de
Teninden içtiğim,
Bir yudum serin ay ışığıdır bu.

Anlamla dolup pişmiş sözler,
Acıların derinliklerinden taşabilir.
Ve keder;
İnsanı sevinçten daha cömert yapabilir.

Çığlıksız acıları,
Dolduramaz geceleri,
Ağaçlar günler boyu yanmayabilir.
Ve pehlivan kalıplı çınarlar,
Devrilip yıkılmayabilir.
Bir gençlik masalına bitiştir bu.

Şimdi sözcükler eskiyor dudaklarımda.
Birilerine benzer gibi oluyorum,
Anlatmaya değer anılar buluyorum,
Gençliğimin içinde.
Sanki yeniden seviyor insanlar beni,
Sever gibi oluyorum.
Ömrüme bir nakış gibi oyulmuş gençliğimdir bu.

Öyle söylenmiştir,
En kalıcı insan izi,
Tuz bağlayan kederdir kirpiklerimde.

Yorganlara yüz olan satendir.
Yollarda ve yıllarda eskimeyen
Bir elveda, bir ipektir bu.

Söyleyemediğim sözlerin güzelliği,
Silinir mi yüzünden?
Bakma sonundaki işarete,
Bir büyük yanıttır bu,
Gül rengi diye bulutların solacağından korkan,
Masal seven bir çocuğa kanıttır bu.

***

 Editör: Suna Türkmen Güngör