İNSAN
Ayaküstü gazeteleri gözden çekip içeri girdi. Tezgaha ilerlerken onu gördü. O da onu görüdü. Tanıdı. Gülümsedi.
"Maşallah" dedi; "Aynı duruyorsun. Hiç değişmemişsin."
O da gülümsedi...
Ütülü gömleği, siyah kumaş pantolonu, parfüm kokusu, geriye taranmış saçları ile karşısında. Alnına düşen perçemlerde aklıklar vardı.
"Uzun zamandır yoktun. Gazino yıkıldı. Yerine yeni bina dikildi. Yıllar geçti. Şükür görüştürene."
"Sağol, dediğin gibi oldu. Lokanta işi bitti. Şimdi tekstil işiyle uğraşıyorum. İki aydan bu yana iki sokak ötedeyim."
"Haberim yoktu. Rahatsız ederdim."
"Rahatsızlık ne kelime. Başım gözüm üstünde yerin var."
Bakkal iki kişi arasında ki konuşmayı merakla takip ediyordu.
O; "İbrahim Ağabey’e arada uğruyorum. Eski dost sayılır. Kahrımızı az çekmedi bizim."
"İyidir İbrâhim."
Bakkal güldü; "Sizlerin iyilik ve güzelliği o."
Hep birlikte gülüştüler.
Ekmek dolabından iki ekmek alıp poşete koyarken;
"İbrahim" dedi bakkala; "Bunun bir oğlu ve kızı var senin gibi."
"Sadece kendisini tanıyorum. Ailesini bilmiyorum."
"Oğlu senin adaşın."
"Oğlumu unutmamışsın."
"Az uyandırmadık sabahları. Sen sahillerde çalışmaya gittiğinde eşin uyur kalır, çocuklar hep geç kalırdı."
Güldü; "Hala uykuculuğu sürüyor. Oğlan yirmi yedi yaşına bastı. Büyüdüler."
"Bahtları güzel olsun."
"Çalışkan maşallah. O olmasa bu işleri yürütemem."
"Hoş tut, gençliğini unutma."
Ayak üstü daldan dala atladılar. Gözü saatine kaydı; "İşçilerin çay saati geldi. Vaktiniz varsa buyrun çaya gidelim."
"Bugün olmaz Mehmet. Başka zaman inşallah!"
Kucaklaştılar; "Beklerim" dedi.
"Gelirim" ile uğurladı.
Ekmek ve gazete tutarını ödeyip, ayrılırken bakkal;
"İyidir Mehmet" dedi.
O; "İnsandır."
Bakkal; "İnsan o kadar az kaldı ki!"
"Denk gelince ayrılmak istenmiyor."
"Haklısın."
Bakkalın radyosundan;
"Sana öyle hasretim ki
Bir çabam yok varam diye.
Yandım amma susuzluktan,
İçmiyorum haram diye"
şarkısı yayılıyordu.
Editör: Ümmügülsüm Hasyıldırım
