İÇ SESİM
Yalnız kalmak,
Arasında kalabalıkların,
Yapayalnız!
Ürküyorum çoğu zaman,
Yükseliyor iç sesim,
Çıkarcasına arşa avazım.
Daralıyor sol yanım.
Dökülüyor anılar üzerime,
Fersah fersah acılı kanyonlar.
Ucundaymışım gibi uçurumların,
Kanıyor tüm yollarım.
Parçalanırcasına, kabukları yaralarımın.
Kapanmayan mazimin sesinde,
Vuruyor amansızca,
Göğüs kafesime!
Bir başına kalmak,
Çoğulların içinde
Yaşamak tekilce...
Anlatamamak, anlaşılmamak,
Bulamamak seni anlayanı.
Akla ziyan umarsızlıkları,
Yüklüyorum akıl yongama,
Üşüyor bedenim!
Zifire dönüyor günler,
Zehir zemberek yakıyor geceler.
Korlanmış yalnızlığım avuçlarımda;
Yürek yangını ne varsa hatıramda,
Çöküyor sineme, delercesine.
Yırta yırta bedenimde,
Depreşiyor dertlerim
Ve hep hüsran.
Ben hep kendimleyim!
Editör: Suna Türkmen Güngör
