HESAP KİTAP MESELESİ
Gördüğüm insanların yürekleri kavruktur.
Devran böyle sürünce ömre hicran sunulur.
Nicesinde umutlar yerle yeksan olunca
Hayat yolculuğunda rüzgârlara savrulur.
Bir zamanlar çok mutlu, halim selim canları
Acımasız bir adem, ökçesiyle yoğurur.
Kimse kendini bilmez; diller lâl, özler ketum.
Göz gözü görmez oldu, tufanlara tutulur.
Kalpler çoktan kir pas, içinden akar zehir.
Darası buz bulanık, çar çamurla buluşur.
Bir afet, bir perişan; bir, ne bilem karışık,
Sordum hali Lokman'a, teşhis bitmez yokluktur.
Pazar yeri keşmekeş, ekmek çöpte sanki leş,
Bu düzen böyle işler, hemhal olan çokluktur.
Çileler birikince yürekler yangınlarda,
Kiminin eli karda, kimi zarla tutuşur.
Ay Dede küs denize, kahırlandı yakamoz.
Dolunayın aklı eksik, on dördünü unutur.
Sevenlerin yüzüne çekildi siyah perde.
Ayrılık çanlarıyla vuslat kalpten kovulur.
Tan yeri ağarınca omzu yerde bir baba,
Hepten tende sürgündü, gözlerde yaş boğulur.
Hele o can bebeler, nerde yıldız gözlüler?
Savaşın gönlü ayran, barışa aşk buyurur.
Yedi cüce birleşti, ormanları telefte.
Ağaçların ömrüne, günbegün kan kusturur.
Zammın akrep sokması, yüreği morartmışken
Panzehiri insanlık, iblise rol soyunur.
Kaç çeyrek takılacak, asrın dertli boynuna?
Dolarla boy ölçüşen lira kabre konulur.
Derken yine geldiler, derde derman olmaya
Antikadan koltuğa, zamkı süren kurulur.
Saklı kentler zirvede, bin ev yaptı kendine.
Görülmez, sırra kadem, başa tacı koydurur.
İnsanların dili lâl, gönül gözü âmâysa
Ne bekler gelecekten, havarı yel savurur.
Utanç içinde aşklar, laf olsun evlilikler,
Üç beş aycık demeden kalpte haşlar koruktur.
Gayri çıkıp celseye neden, niçin sorulur.
Usançtaki hakime boşlar karar buldurur.
Analar babalar neyler, gamla tesbih çekilir.
Huzur mor dağa sindi, kan bağına bozulur.
El alem ağıt sicim, yer gök hardan nasipli.
Yürekleri üşürken güneş kalpten vurulur.
Düşünceler sarınca halden düşen bedenler
Gün aşırı inleyip döşüne taş oydurur.
Bir varmışız, bir de yok; bundan öte ahiret!
Rantta yitti emekler, çıt çıkaran kovulur.
Peki nasıl çözülür bu kördüğüm çilesi?
Dedi "ürekte sevgi, gül açtıran tohumdur".
Neydik, ne oldu bize; insanoğlu düşünse
El gün kıs kıs gülünce akla sorgu sokulur.
Gün gelip devran döner, Hak emri bilek büker.
Hesap kitap mesele, mizan tersten okunur.
Bu dünya bir okuldur, akıl küpün bilgidir.
Mezuniyet belgesi, sevap günah doldurur.
Yaz Güneşçe, yaz durma, kitabın hitabı var!
Hükmen galiptir vicdan, tek tek hesap sorulur.
Editör: Hamiyet Su Kopartan
