HEPSİ YARIM ASLINDA
Evet her gün şu çay demleniyor.
Evet sofralar kuruluyor evlerimizde.
Yemekler yeniyor.
Misafirler ağırlanıyor.
Arkadaşlarımızla kahve molaları veriyoruz.
Evet gülüyoruz yeri geliyor.
Düğün, dernek…
Hayat sürüyor nefes aldıkça.
Yanı başımızda çocuklar, analar, gençler ölürken.
Yanı başımızda savaş sürerken.
Çaresizken insanlar…
Susmak da zor bu acı zaman geçidinde.
Yazmak da.
Gülmek de.
Normal hayatını yaşamak da…Hepsi yarım aslında.
Bir şey yapamayışın vicdan yükü omuzlarımızda.
Her gün yeni sabahlara uyanıyoruz.
Kalkıp çaydanlığın altını yakıyoruz.
Haberler akarken önümüzden işlerimize dağılıyoruz.
Nasıl bir imtihandan geçiyor Allah'ım insanlığımız?
Nasıl bir dünyaya açtık gözlerimizi?
Yaşanan tüm acılar ruhlarımıza ilmek ilmek işlenmekte.
Tüm bunlara rağmen, tek bildiğim, başarabildiğimiz ölçüde iyilik damlaları bırakmak sulara.
Tek inandığım, iyi insan olarak bir şeyler bırakmak şu topraklara.
Kalemim yettiğince yazmak…
