GÜNEŞİ ÖZLEDİM
Temelden yıkıldı hayallerim
Yarına dair yok oldu ümitlerim
Kuru yapraklar misali gibiyim
Rüzgârlarla dağılıp gitti düşlerim.
Enkâza dönüştü benim yüreğim
Elimden tutmadı dost bildiklerim
Söndü, karanlığa düştü gözlerim
Çaresizce ben ölümü bekledim
Yollarım hep sarp yokuştu tırmandım
Düzlüğe ben bir türlü çıkamadım
Yoruldum yürümekten, yıkılıp kaldım
Kırıldı bütünüyle kolum, kanadım
Güneşi özledim, baharı bekledim
Nisan yağmurlarıyla ıslanmak istedim
Bir bitkinin filizlenmesi gibi
Hayata yeniden doğmak istedim
Yalancı hayallerle hayata tutundum
Sahte düşlerle kendimi hep avuttum
Yandım, kendi yağımda kavruldum
Her gün ölmekten inan çok yoruldum
