GÖRDÜĞÜM KADAR
Pandemi sonrası ilk kez korkmadan kalabalığa karışıyorum. Maskeler çıkarılmış. Dolayısıyla birbirinin aynısı duran mimiksiz ifadeler de yok artık. Yüzler değişik geliyor bir anda gözüme.
Şu karşıdan bastonuyla gelen hafif kambur ve yüzü traşlı yaşlı adamda dedemin muzip gülüşünün olmadığını fark ediyorum biraz da şaşırarak. Baksan ikisi de üç aşağı beş yukarı aynı yaşlarda gösteriyor. Dalgın ve kederli bakıyor. Şahsına münhasır. Gözleri kaldırım taşlarında. Belki üç aylığını çekti. Bakkalın veresiye borcu da dağ gibidir şimdi. Yok, yok, ev sahibi nota vermiştir: "Benim verdiğim fiyattan kira mı kaldı efendi? Her şey ateş pahası. Ya zammı kabul et yahut oğlumu oturtacağım o daireye. İyi niyet de bir yere kadar..."
Tüh! Bastonu, otuzlu yaşlarda gösteren, plazalı, hafif makyajlı hanımlara mahsus kalem etek ve blazer ceket giymiş, hızlı adımlarla yürüyen ve elinde cep telefonuyla konuşan bir kadının stilettosuna çarptı. Kadın: "Önemli değil" diye nezaketen gülümseyecek mi acaba? Kafasını iki yana salladı. Kaşları çatıldı. Yanaklarını şişirip ofladı. İhtiyar, mahcup, duraksadı. Kadın aldırmadan yürüdü hızlı adımlarla. Ardından bakakaldı adamcağız. Yüzünde hüzünlü kuşlar kanat çırpıyor durmaksızın.
İçim açılsınmış. Kukuma kuşu muymuşum. Balkona tüneyip dururmuşum. İki insan yüzü görmeliymişim. İyi de kim çekip çıkaracak bu manzaradan sonra mengeneye sıkışmış ruhumu? Eve gitmeli bir an önce, güvenli sığınağıma. Benim yüzüm nasıl görünüyordur acaba? Benim gibi mi yoksa bana ait değil gibi mi? Suratımı yokluyorum hızlı hızlı soluyarak. Hiç de beceremem böyle anlarda nefes kontrolünü. Dizlerimin bağı gevşiyor. Bedenimi iliştiriveriyorum sahildeki boyası dökülmüş bir banka. Tekrar etrafıma bakınıyorum. Birbirinin aynısı değil bu yüzler. Hüzün tanıdık gelse de kişiye özgü kanımca. Lakin tahammülsüzlük pandemisi yayılmakta anbean yüzlere. Aynı tepkiler, aynı belirtiler... "Yok omuz attın, yan baktın, sen benim kim olduğumu biliyor musun?" Bilmiyorum kardeşim, bilmek de istemiyorum. İnsan görmek istiyorum sadece baktığım yüzlerde ve insana has anlayış... Evrensel olan da bu değil mi zaten, herkeste aynı duran beşeri ifadeler.
Düşünüyorum da insanın içinde saklı kalmış gölgeler kadar yüzler de var. Bakınca aynı, yaklaşınca farklı. Mesafelere göre şekillenen yüzler. Sanki düğümlere üflenen nefes... Şerrinden Allah'a sığındığım... Baktığım kadar mı bilmem ama gördüğüm kadar herkes.
