GEL YENİDEN DENEYELİM
O gece yağmur yağıyordu.
Şehrin bütün ışıkları
ıslak kaldırımlara vuruyor,
insanlar bir yerlere yetişiyordu.
Ben ise
hiçbir yere gitmiyordum.
Çünkü insan bazen
bir yere gitmekten değil
birini beklemekten yoruluyor.
Tam o sırada
eski bir şarkı çaldı.
İçimde yıllardır kapalı duran
bir kapı açıldı.
Sen geldin aklıma.
Oysa kaç yıl olmuştu?
Kaç sabah sensiz uyanmış,
kaç gece adını anmadan uyumaya çalışmıştım.
Sonra düşündüm
Biz neden ayrılmıştık?
Hatırlayamadım.
İnanır mısın
insan bazen yaşadığı acının sebebini unutuyor da
acıyan yerini unutmuyor.
Sen giderken
“Bir daha dönmem.” demiştin.
Ben de
“Beklemem.” demiştim.
İkimiz de
kendimize yalan söylemişiz.
Çünkü sen gittikten sonra
ben her akşam aynı pencerenin önünde
biraz daha yaşlandım.
Sen de kim bilir
hangi şehirde,
hangi gecenin içinde
beni hatırladın.
Belki bir gün
sen de benim gibi
bir şarkının ortasında sustun.
Belki bir masada
iki kişilik kahve söyledin
ve ikinci fincana bakıp
beni düşündün.
Bilmiyorum.
Ama bu gece
ilk defa gururumu bir kenara bıraktım.
Telefonumu elime aldım.
Adını buldum.
Parmağım arama tuşunun üzerinde kaldı.
Aramakla aramamak arasında
bütün bir ömür vardı sanki.
Sonra kendi kendime dedim ki:
“Ne kaybedebilirsin?”
Zaten seni kaybetmiştim.
Aradım.
Telefon uzun uzun çaldı.
Tam kapatacakken
sesini duydum.
Sadece:
“Efendim?” dediğin anda
yıllardır içimde taşıdığım bütün cümleler
boğazıma düğümlendi.
Ben sustum.
Sen sustun.
İki insan,
bir zamanlar birbirinin hayatı olmuşken
şimdi birbirine
“Merhaba” bile diyemiyordu.
Sonra sana sadece şunu söyledim:
“Gel yeniden deneyelim.
Boş verelim geçmişi.”
Uzun bir sessizlik oldu.
Sonra sen ağlayarak:
“Ben de bunu senden duymayı bekliyordum."dedin.
İşte o an anladım.
Bazı aşklar bitmiyor.
Sadece iki insanın
inatları arasında kayboluyor.
Ve bazen yıllar sonra
bir telefon sesi,
bir şarkı,
bir yağmur gecesi
iki insanı yeniden aynı hikâyenin
başına götürüyor.
Şimdi bilmiyorum sonumuz ne olur.
Belki yine kavga ederiz,
belki yine kırılırız,
belki yine birbirimizi kaybetmekten korkarız.
Ama bu defa
kaçmayalım.
Çünkü ben seni
kaybettiğim gün değil
Senden vazgeçtiğimi sandığım
o uzun gecelerin sonunda
aslında hâlâ seni sevdiğimi
anladığım gün yeniden buldum.
Gel
Bu hikâyeyi
bittiği yerden değil
ikimizin de hâlâ ağladığı
o eski yerden yeniden yazalım.
***
Editör: Serpil Azapoğlu
