GEÇMEZ YARA BU GECE
Ah, şu geceler olmasa…
Dertlerim daha derinleşir, hüzünlerim daha ağırlaşır
Ve hatıralar, odada kaybolan bir duman gibi havada asılı kalır.
Bir de o çoban yıldızı olmasa,
Beni aydınlatıp, içimdeki karanlığa gölge düşürmese,
Aynalara bakarken, kendimle sessizce dertleştiğim,
Bensizliğimi nasıl anlar, nasıl yaşarım?
Gözlerimde asırların yükü var,
Yalnız bir sahilde, tek başıma…
Şarkımız, her köşede yankı gibi kulaklarımda çalarken,
Yıldızlar saçlarıma dokununca,
Aşk denizde fırtına olup savrulunca,
Ruhuma dalga dalga hasret çarpınca,
O boşlukta tek başıma,
Adını haykırdım, kaybolan rüzgâra…
Yüreğim, korlar içinde yandıkça,
Beklemek, tek çarem oldu.
Her mevsimde, her gecede,
Her nefeste…
Gökyüzüne her bakışımda,
Ayrılığın kaderde yazılı olduğunu anladığım,
Bir yıldız kayar ruhumda,
Zamanı, yokluğu ve seni alır...
Sen, düşlerimin yolcusu,
Umudum, özlemim…
Hangi sabahı bekliyorum?
Hangi akşamda,
Şiire dokunmamış,
Kederin içinde sararmamış,
Gurbetin dalgalarına karışmamış bir an var?
Bak, deniz kuşları uçuyor,
Fısıldadım onlara seni,
Adını yazdım gökyüzüne,
Ve dedim:
Sus, bu gece…
Rüzgârı dinle sen de,
Uzak diyarlarda, benden çok uzakta…
Şimdi, yüreğimde sığmayan sancının içinde,
Son bakışına gizledim dilsiz gözlerini…
Gitme dememek için,
Sessizce yutkundum,
Geceye teslim ettiğim sevdamı,
Bastım bağrıma…
Susmuş gecede,
Yitmeyen bir iz gibi,
Varlığını içimde taşıdım…
Bu gece…
