EY DÜNYA
Her gelen benim zannetti seni. Varlığını anlamadan yokluğuna küstüler. Sana sahip olacağını sanan kaç âdem yarattın. Kaç kral, kaç hükümdarı kandırdın. Atlarını koşturdun, kılıçlarını oynattın böyle kaç ahmağı köle ettin kendine, sonra toprağının altına gizledin.
Yenilmez orduları yerle bir ettin. Hiçbir kralın hazineleri seni satın almaya yetmedi. Hititler, Asurlar, Urartular, Frigler. Lidya’nın paraları bile yetmedi. Büyük İskender’in büyüklüğüne bile gülüp geçtin.
Nerede Selçuklular, koca Asya ile yetinemeyen Cengiz’i on kürek toprağa nasıl razı ettin? Kardeşi Korkut’u mağarada boğduran Selim’i bindirmedin mi ecelin kayığına?
Bir yoldasın ey gafil, başın eğip dinle beni. Nereden gelip nereye gidersin?
Dağları anlayamazsın, zerrenin sırrını öğrenmedikçe. Yola düşmek gerekli yanıp da pişmek gerekli. Selam olsun yanıp da pişenlere.
