EVLAT
Çocukları tarafından terk edilmiş bir anneye boş arazide bebek beşiğini yakarken yaklaşıp sormuşlar:
"Neden yakıyorsun?" diye.
Uykusuz gecelerini geçirdiği bu beşiğin başında üç evlat yetiştirdim şimdi hiçbiri arayıp sormuyor.
İşte bir anneye sorsalar hayatının özetini ya cennet bahçesindeki gülleri anlatır ya da ateşe verilmiş bir yüreği.
Dünya mıdır insanı canından alıkoyan yoksa insan mı dünyaya doymayan?
Şimdilik terk edenler için hayat güzel giderken o beşiğin ateşi bir gün yüreklerini sardığında aradıkları yanında olmayacak.
Demek ki evlat annesinin çocukluğu ile hiç arkadaş olmamış, gözlerine bakmamış, ellerine bakmamış.
Gözlerine baksaydı kendini görecekti, göğsüne yaslasaydı başını, cennetin sesini sesini duyacaktı.
Anne yüreği işte dıştan yaktığı ateşi yine de içten söndürmeye çalışır. Gelse yine kapıları hep açıktır.
