EL OLDU GİTTİ
Dağlar kaldı dertlerimi dinleyen.
Bütün sevdiklerim , el oldu gitti.
Gönlüm sanma ta yüreğim inleyen!
Eş, dost dediklerim, yel oldu gitti.
Kimden medet umdum, kimi gözledim,
Seni bırak, ben kokunu özledim,
Gizli gizli göz yaşlarım gizledim.
Yüreğimde yaşlar sel oldu gitti.
Tükendi umutlar bir çare oldum.
Daha güz gelmeden sarardım, soldum,
Yaşadığımı sanma, doğmadan öldüm.
Gönül saraylarım, kül oldu gitti.
Bitmez oldu çilem, dert katar katar,
İçimde uhtedir, hayalin yatar,
Felek son silleyi bağrıma atar,
İçimdeki derya göl oldu gitti.
Ne yaptığın bilmez, biçare kulum,
Elim tutmaz oldu, kırıldı kolum,
Kıymetin yitirmiş, sanki bir pulum,
Sinem orta yerde, çul oldu gitti.
Yiğit, artık hayal ile yaşıyor,
Gönül testim, dolup dolup taşıyor,
Hep nedense yolum, dağdan aşıyor,
Canıma can katan, kul oldu gitti.
***
Editör: Bilgi Şakar
