DUYMAMIŞ GİBİ
Ölene kadar, kader sahnesinde rolümüz bitmeyecek...
En zoru da: gözlerimizin ardında saklı kalbimiz.
Kalbimizin sesini bastırabilmek için güldük, duymamış gibi.
Ne baharlar gördük yine çiçek açtık, denizlerle konuştuk, yağmurla dertleştik.
İlk kar tanesi düştüğünde saçımıza o zaman anladık rollerin değişme vaktinin yaklaştığını.
Sabahları yorgun bedenimizi uyandırmaya zorlandık, yüzümüze çarpan suyun buz gibi serinliğinde, güneşin sıcak bakışlarında kendimize geldik.
Yaşamak güzeldi, gülümsemek, şarkılar söylemek, selâm vermek sokakta rastladığımız her şeye.
Yaşamak güzeldi, verilen rolün hakkını verebildiğimiz kadar, kimseyi kırmadan, öldürmeden.
Perde kapanmadan önce geriye sarılmış filmin sahnesinde son kez kendimizi izlerken pişmanlıklarımızın yanında, “iyi ki”lerimizin çokluğu ile huzur kaplar bedenimizi.
Yaşamak gerçekten güzeldi: katledilmeden önce.
Bu hayatta aldığı rolün hakkını verene selâm olsun.
