DİYEN DİYENE
Şaşırdım ben gayrı bu nasıl düzen,
Haram lokma ile doyan doyana.
Bu nasıl adalet, bu nasıl mizan,
Devletin malını soyan soyana.
Bitmiş gönüllerde vatan sevdası,
Herkesin çabası koltuk davası,
Bu koltuk derdinin yoktur devası,
Birbirinin altın oyan oyana.
Yüzüne tükürsem utanmaz nidem,
Bu kadar pisliği kaldırmaz midem.
Bilmem ki ben kime şikayet edem,
Sarmaş dolaş olmuş çıyan çıyana.
Fakir fukaranın yüzü gülmüyor.
Kan ağlar gözleri kimse silmiyor.
Zenginler fakirin hâlin bilmiyor.
Bana ne fakirden diyen diyene.
Mülkün temeliydi hani adalet,
Şuursuz kalplerde bitmiş asalet.
Zengin sefa sürer fakir sefalet,
Mazlumun boynunu eğen eğene.
Her gün birbirine çamur atarlar.
Mangalda kül koymaz yalan atarlar.
Menfaat uğruna dostu satarlar.
İhanet hırkası giyen giyene.
Siyasete gayrı çirkef bulaşmış.
Söverler, sayarlar herkes alışmış.
Za'ifim, yüzsüzlük arşa ulaşmış.
Beş vakit şeytana uyan uyana.
***
Editör: Bilgi Şakar
