ÂDEM VE HAVVA’DAN OLMADIK MI
Yara sarmak varken tuz basmak niye?
Umut olmak varken ah almak niye?
Bir tatlı söz bile büyük hediye,
Biz aynı topraktan;
Âdem ve Havva’dan olmadık mı?
Düşenin elinden tutsak ne çıkar?
Bir garip yüreğe umutlar akar,
Can cana bakınca göz köprü kurar,
Biz aynı candan;
Âdem ve Havva’dan olmadık mı?
Taştan taşa vurdu dertli başını,
Döktürdü gözümden kanlı yaşımı.
Bölüşmek var iken helal aşını,
Biz aynı sofradan;
Âdem ve Havva’dan olmadık mı?
Neyine yetmiyor şu fâni alem?
Dert yerine derde olalım melhem.
Aynı çamurdan yarattı Mevla'm,
Biz aynı özden;
Âdem ve Havva’dan olmadık mı?
Gözyaşı silmeye yetmez mi elin?
Yüreğe su serpmez mi tatlı dilin.
Giden gelmez geri, kıymetini bilin,
Biz aynı kandan;
Âdem ve Havva’dan olmadık mı?
Bölüşsek ekmeği, bölüşsek aşı,
Eritsek kalpten şu soğuk taşı.
Dinse artık şu garibin gözyaşı,
Biz aynı topraktan,
Âdem ve Havva’dan olmadık mı?
Dünyalık hırslara kanmak boşuna,
Bir tatlı söz gitmez mi hiç hoşuna?
Ne gerek kin tutup düşman olmaya,
Biz aynı atadan;
Âdem ve Havva’dan olmadık
mı?
Toprağa çalındı hamurumuz can,
Aynı nefes ile uyandı cihan,
Kırgınlık ne diye, bu öfke neden?
Biz aynı nefesten;
Âdem ve Havva’dan olmadık mı?
***
Editör: Suna Türkmen Güngör
