DEĞMEZDİ
Safta değildik amma temiz yürekli idik
Şimdi sorsalar yüreğim yorgun ben bitik
Gönül bahçemde ararken hep bir hazine
Alıp götürmüş yıllar bendekini didik didik
Her yolu aşıp da koşan önce biz olduk
Dostum diyen herkes için kendimizi yorduk
Nice susuz çöllerde hep bir gül gibi solduk
Yoldan vazgeçip çölde yürümeye DEĞMEZDİ
Aşkta beslerken hep öyle temiz duygular
Firar oldu gençliğimiz de en güzel uykular
Kimi kıymet bilmedi kimin göz yaşı dinmedi
Soframız da oturanlar sırtımızdan vurdular
Gönül yıkanlar için hep göz yaşı döktük
Bir pire için ne yorgan yakıp neler söktük
Aşk ile yâri sevdik çe önünde biz diz çöktük
Candan vazgeçip sevmeye aslında DEĞMEZDİ
Kurşun oldu can yakarken her söylenen söz
Hep kaldı yürekte yakılan her ateşten bir köz
Bazen yalan sözü bile yutar olduk sessiz çe
Kimse mert olamadı alemde ama az, ama öz
Adam gibi yaşarken hayatın kitabını yazmışız
Geç anladık şu gönülde teli kırık bir sazmışız
Her kuyuda kendimize biz mezar kazmışız
Candan vazgeçip aslında ölmeye DEĞMEZDİ
Kimse için bu alemde mum olup yandıkça
Kendimiz için aslında sönmeye DEĞMEZDİ
DEĞMEZDİ...
