ÇÜRÜYEN TOHUMLAR
Dönüp şöyle bir arkama baktım
Hayatın zorlu süreçlerini seyre daldım.
Ne yaman ayrılıklar yaşamışım
Ne büyük ihanetler görmüşüm
Aşk diye yüreğimi ateşlere atmışım
Sevdanın kor alevinde hep yanmışım...
Dönüp şöyle bir arkama baktım
Dostluk uğruna ne çok aldanmışım
Kendimi yok sayarcasına adanmışım
Kendimden çok başkalarını düşünmüşüm
Herkese sevgiyle el uzatmışım
Kendime çok yazık etmişim...
Dönüp şöyle bir arkama baktım
Hayret ve dehşetle kendimi seyrettim
Ne çok yormuşum kendimi
Ne çok fedakârlıklar yapmışım
Bitmek, tükenmek bilmez bir enerjiyle,
İnanarak, güvenerek kendimi feda etmişim...
Dönüp şöyle bir arkama baktım
Sevginin, fedakârlığın, dürüstlüğün
Boş yüreklerde çok yapmacık,
Çok eğreti, çok çirkin durduğunu;
Vefa, feda, sevda her kalbe yakışmadığını gördüm...
Dönüp şöyle bir arkama baktım
Verimsiz topraklara ne çok emek vermişim
Ne çok yüreğimi ağlatmışım
Ne çok sevgi beslemişim
Ne çok umut bağlamışım.
Ve anladım ki;
Her toprak tohumları filizlendirmezmiş
Ekilen tohumlar hep çürümüş...
Dönüp şöyle bir arkama baktım
Kanı beş kuruş etmez vefasızlara
Dostluğu üç kuruşa satanlara
Ruhunda şeytanı barındıranlara
Yüreğimi hep ikram etmişim...
Dönüp şöyle bir baktım.
Ne çok insan ölmüş gönül hanemde
Oysa ben
Öldürmedim kimseyi şu yüreğimde
Hiç bir insanın katili olmadım bu alemde
Gönül hanemde kendini idam eden edene.
