BÜYÜMEK İSTEMEDİM Kİ
Sokakta oynamıyoruz diye İçimizdeki küçük çocuğu yok ettik sanıyorlar.
Bizim de şımaracak bir yanımız var halbuki,
Ne kadar büyüdüysek de, Büyütmüyor gönlümüzde uhde kalanlar..
Biz ne kadar bir şeylerden eksik kaldıysak,
Hâlâ aynı eksikliği yaşıyoruz sanki içimizde!
Ne fark eder ki büyüdüysem; hâlâ küçük kız çocuğu saklı içimde!
Erken büyüyen çocuklardık biz, olgunduk minicik olmamıza rağmen! Vururlardı ağzımıza, alırlardı lokmayı, hiç sesimiz çıkmazdı!
Bu yaşımda sokakta beş taş oynamak istiyorum meselâ! Saklambaç oynamak istiyorum; Sanki saklanmaya ihtiyacım var tüm kötülüklerden!
Ne kadar masumduk, elimizdeki imkânsızlıklara karşı gelmeyi bilmiyorduk!
Yetinmeyi biliyorduk, boynumuzu büküyorduk olmayana!
Yanımızda ayıp şeyler konuşulmazdı; ayıp vardı çünkü!
Bilmezdik dünyaya nasıl geldiğimizi!
Leylek uzun gagasında bohçada getirmişti bizi…
Gözümüz kapalı büyüdük, kafama takılır bazen…
Biz ne kadar masumduk, neler değişti şimdi!
Kötü söz bilmezdik, annemize babamıza karşı çıkmazdık!
Utanmayı biliyorduk, bir büyüğümüz bir şey deyince kızarıyorduk!
Hâlâ birisi bir şey deyince kızardığımı bilirim;
O yüzden kimseye kaşının üstünde kara var diyemem; çemkiremem!
Bazı aymazlıklar görüyorum yakıştıramıyorum…
Bizim çağlarımızın insanı bu olamaz diyorum!
Bu altın denilen çağ bir kuruş bile etmiyor!
Ben mi yanlış düşünüyorum, bilmiyorum.
Bu çağa ayak uydurmak bana göre değil!
İçimde minicik bir kız çocuğu yaşıyor hâlâ…
Körebe oynamak istiyorum,
Hem de bu yaşıma rağmen saklanmak,
Kendimi sakınmak istiyorum, kötü insanlardan!
Gözlerimi kapatıp eski zamanlarımı arıyorum.
Ben bu çağı hiç sevemedim, sevmiyorum.
Çıkıp sokaklarda oynamak istiyorum!
Arkadaşlarımla sebepsiz küsmek, barışmak masumca!
Bu çağın kirli oyunlarına malzeme olmamak!
Kimin eli kimin cebinde, belli değil.
Hayaller başka yaşananlar başka!
Yüzler perdesini kaldırmış, insanlar değişmiş! Kimin işine nasıl gelirse öyle davranıyor!
Sanki insanlık elden gidiyor!
Büyümeyi ben istemedim ki; hâlâ içimde o masum kız çocuğu yatıyor.
Annemin melek sesinden çocuk masallarını dinleyerek uyumak istiyorum!
Onun tatlı sesiyle güne uyanmak…
Minicik yer sofrasında oturduğumuz, bir zeytini ikiye böldüğümüz, sadece peynir, zeytin, sana yağ olan kahvaltılı yılları!
Sıcacık kuzine sobada kızartılmış ekmek kokusu, üzerinde odun ateşinde demini almış çayları!
En önemlisi, annemin elleri vardı; her şeyde onun elinin ayrı bir tadı!
Onca fakirliğe rağmen o mutlu ve masum yılları nasıl da özlüyorum, ahh ahhhh!
Bu hayat denilen masalda en çok annemi, babamı, onlarla attığımız kahkalarımızı geri istiyorum!
Uyandırmasın kimse beni rüyamdan; ben bu çağı bir türlü sevemedim sevemiyorum!
O küçük masum kız çocuğu olarak kalmak istiyorum!
Yetimlik büküyor hâlâ boynumu, yine fakir olsaydık da, en büyük zenginliğim olan annemli babamlı mutluluğum olsaydı!
Masum zamanları çok ama çok özlüyorum!
Çocukluğumu geri istiyorum; tek yaram düşünce kanayan dizlerim, avuçlarım olsaydı keşke!
Büyümeyi ben istemedim ki anne!
Editör : Deniz İmre
