BİR KİTAP: SUSKUNLUK / İDRİS AKMA
Bugün sizlere Ange Yayınları'ndan çıkan, İdris Akmar'a ait "SUSKUNLUK" isimli şiir kitabını tanıtmaya çalışacağım.
Şiir kitaplarının yorumu, roman ve diğer türleri kapsayan eserleri tanıtmak gibi kolay olmuyor. Zira romanın çizgisi, gidişatı ve konusu bellidir. Hemen hemen herkeste yorum kişide bıraktığı izlenim, duygu haricinde üç aşağı beş yukarı aynıdır. Ortada bir kurgu ya da bir yaşanmışlık vardır, akılda kalan özette ayna gibi bakan herkesin yorumunu yansıtır. Ama şiir öyle mi? Asla….
Cümleler, kelimeler, şairin duygularının damıtımı, imbikten geçercesine, tel örgüden sıyrılırcasına kalbi bilmem kaç bin defa kırılıp yapıştırıldıysa, kaç özlem, kaç kavuşma, kaç ölüm, kaç aşk, sevda, sıla, suskunluk, binlerce avaz, en çok da özlem, hazlar, derin heyecanlar, sesler, gizleyişler, sevişmeler, korkular, kokular, hayaller, ürkünç hisler ve daha belki yüzlerce hevesler şairin altın mürekkebiyle sayfalarca kanatlanıp gönlümüze serçe kalbi atımıyla konmuştur.
Biz şiirleri okudukça bilmem hangi heyecanın, endişenin, mutluluk ertesi ya da bolca hüzünlerin eski bir kitabın kurumuş sonbahar yaprağı ayracı gibi titreten bir yürekle ağladık, hüzünlendik, belki şair kadar hissetmedik. Belki sadece neşeliydik, her kelimeyi eğlence parkında gibi hissettik. Belki ölüm ve ayrılık rastladı bilmem hayatımızın hangi kilometresinde. Bu anlamda kıtalar, dizeler, isimler hep tanıdıktı, kiminde farklıydı. Yani anlayacağınız şiir adreste aynı yürek atımıyla bir hizada durmuyor. Ruhi haliyete göre değişiyor.
"Suskunluk" şiir kitabı yarım saatinizi almadan kısa sürede bitirebileceğiniz kalınlıkta. On üç uzun şiirden oluşmuş. Suskunluk ilk şiirin ismi, kitabın da. Başlangıç cümlesi, "Kendini açabilen herkes için..." diyerek ilerliyor.
"Şahsiyetin, ucuz bir çağ için oyulmasına sustun.
Tinin, bıkkınlığa kapılıp çirkin bir nakarata dönüşmesine sustun.
Sustun.
Kendini dinlemek için.
Kendini dinlemek için.
Kendini dinlemek için."
Kimbilir biz ne kadar sustuk!..
Hayatın zulmüne, haksızlığa, adaletsizliğe, ihanete, kötülüğe, aşırılığa, saygısızlığa vs yüzlerce avaz avaz bağıracakken direnmeye sustuk, belki de susturulduk...
Şair Akmar; insan, toplum, doğa, aşk, ayrılık, zulüm, sevda, özlem, sıla konularını ilmek ilmek kalbinin kasnağında kanaviçe işler gibi işlemiş. Dili sade, uçurumlar kadar derin, kalbi sıyrık, acısı ve hüznü nabız atımında, içli bir uçurtma ruhuyla maviye sürüklenmiş bir kimlikle okurlarına avaz avaz susarak, atının yelesinde diyar diyar savrularak hitap ediyor. Mitolojik şair Orfeus’un sesi olup lirine uzanıyor, satır aralarında Hayyam'ın cennetinde iki şarap nehri boşluğa dökülüyor, Horus'un nilüferlerine doğru gözlerinizi kapatıyor, Pangloss'un bön yüreğine sürülüyor, "Ah Medea Ah! (Kolhis prensesidir. Medea, Antik dünyanın en büyük büyücülerinden biri, ilaç ve zehir yapım ustasıdır. Yer ve Ay Tanrıçası olarak da tapınım görmüştür.) diye içleniyor.
Anlaşılmadın. Anlatamadın. Sözleriyle noktalıyor.
Ben kalbin tüm coğrafyalarında çöl ikliminin kumunda ayak izlerimi bıraktım, çokça soludum, hüzünlerde boğuldum, kavuştum, susadım, sustum, kayboldum. Şimdi pencerede yurduna varmak üzere bekleyen bir kuşum. Kanatlarımı dinlendirmek, başka bir şiir kitabına süzülmek üzere...
Editör: Dilek Tuna Memişoğlu
