BİR KİTAP: MAJESTE / HALİT BOZTEPE
Hırs, insanın ulaşmak istediği bir gayeye başka bir insana üstünlük kurma amacıdır. Yaşam evresinde insan, anatomik olarak diğer bir insandan üstün değildir. İnsanın insana üstünlüğü sahip oldukları varlıklarla ortaya çıkar. Yaşamda bu varlıklarla yetinmeyip varlığına varlık katmak isteyen insan, hırsı temsil eder.
Yukarıda ne de güzel ifade etmiştir insandaki hırsı. Hırs insanın gözünü kararttığı gibi ne yazık ki kalbi de fena halde karartıyor.
Onehal kalesinde öyle bir hayal kurdum ki gerçekten de hayal dünyam oldu. Öyle bir dünya hayal edin insan insana değer veriyor, insan insana saygı duyuyor. Kan dökülmüyor. İnsanın doğadan geldiğine inanıp doğaya saygı duyuluyor, korunuyor. Şu cümleye bir dikkat edin: İnsanın değerli olması, doğanın bir parçası olduğunu gösterirdi. Doğa varsa insan vardı. Doğa, insanı var eder. İnsan doğadan beslenir. Sevgi ile beslenen yurtta sevgi ile bir hayat yaşanır.
Onehal kalesi yedi kattan olup her bir katın bir önemi vardır. Her bir katta farklı bir görev vardır. Onehal kalesinin majestesi halkına öyle bir değer biçiyor ki halkı sözünden çıkmaz. Güzel bir hayat yaşanan bu kalede ihanetin ve aldatmanın nerden geleceğini bilmek ancak kaleye yabancı birinin alınmasıyla bilinebilirdi. Ki öyle de oldu. Kollarını sevgiyle açan majeste kaleye aldığı bir soytarıya çok güvendi. Merak, kediyi öldürür. Soytarı da merak ederek öldürdü insandaki insanlığı. Doğadaki güzelliği.
Majestedeki üzüm tohumu hırsı da; ne gerek vardı, dedirtti.
Güzel bir anlatımı vardı. Beni mutlu etti cümlelerin altını çizdirmekle. Harika ders verici yerler vardı. Ufak tefek kelime hataların olması gözdem kaçmadı. Kesinlikle okumaya değer.
